Napapadalas ko syang makitang nakadungaw lang sa bintana. Tulala, nakatitig lang. Pabagsak sa bintana ang pagkakasandal,  kita sa postura ang pagkahapo. Mula sa maliliit na mga galaw nya ay kita ang bigat ng dinadala, dinig ang impit na halingling ng pagdurusa.

Buntong-hininga. Sunud-sunod ang paghugot ng malalalim at pagpapakawala nito, halatang pilit inilalabas ang mga dikyang umuubos sa natitira nyang pagkatao. Kuyom ang mga palad dala ng panibugho, ngunit hindi sapat upang maging lakas para makatayo.

Payapa na ang paligid, nakabibinging  alingawngaw ng katahimikan na ang namamayani, ngunit walang nagbabago, nangangalumata na sya ngunit sa akin pa din nakatuon ang malamlam nyang mga titig. Halos matunaw ako sa nakikitang lugaming bumabalot sa kanyang kabuuan, nais kong bumaba’t iparamdam ang aking pagdamay.

Ayokong kainin sya ng kadiliman.

Ang maliliit na pagkilos ay sinabayan pa ng mayat mayang pagdiin ng mga nakatiklop na mga palad. Pinipigilang kumawala ang nararamdaman. Isa pang mahabang buntong-hininga at binasag nya ang katahimikan. Nagsimula sa ungol hanggang sa maging bulong. Kalmado ang tinig ngunit walang buhay.

Naroon sya sa kanyang sulok, pilit ginagawang peklat ang sariwang sugat.

——————————————
Nag-iisa ako ngayon sa gitna ng sitwasyong sya ang maygawa. Naiwan akong mag-isang harapin ang mga multong sya ang lumikha. Mas pinili nyang  tumakbo sa karuwagan nang matuklasan ko ang yungib nyang puno ng nakagigimbal na nilalang. Mga manananggal na syang pumapapak sa akin ngayon. Ako at ako lang sa digmaang sya ang sa aki’y nagdala.

Nababalot ako ng poot. Hinayaan nya kong lamunin ng galit. Wala syang ginawa upang mabawasan ang sakit. Ngunit sa kabila nito, heto pa rin ako’t naghihintay, umaasa sa kalinga nya na sa aki’y magpapapanatag.
——————————————

Tulad nya’y isang paslit na nadapa’t nasugatan. Mahina. Naghihintay ng taong makikinig at hahaplos sa kanyang buhok upang mawala ang takot. Isang hele na magpapahimbing sa galit sa kanyang puso…

Sanay maging sapat ang munti kong kinang hanggang sa marating nya ang dulo ng madilim na kinaroroonan. Sa dulo ay isang banal na bukal na papawi sa pagkahapo, magpapahupa sa naghuhumulagpos na galit at muling magbibigay ng panibagong buhay sa pusong nagkulay kuyukot sa paghihingalo…

Gaya ng mga nakaraang gabi, bago pa tuluyang maglaho ang liwanag ko, muli nyang sinambit: “salamat buwan sa muling pagdamay…” kasabay nun ang pagbukas ng kaninay nakakuyom na mga palad at maluwalhating pag-agos ng kaninay kristal sa kanyang mga mata.

Aking adhika, sa muling pagsilay ng maharlikang liwanag ay masaksihan ko naman ang dating mala-pulot pukyutan at  maaliwalas na mga mata.

*** Nais iparating ng may-akda ang pasasalamat sa Diwatang Aninipot para sa larawang “dear moon”.

———————————-

You look so beautiful tonight
Reminds me how you laid us down
And gently smiled before you destroyed my life

Would you find it in your heart
To make this go away
And let me rest in pieces
———————————-
I’m still alive but I’m barely breathing
Just prayed to a God that I don’t believe in…
…
While I’m wide awake she’s no trouble sleeping
‘Cause when a heart breaks, no it don’t breakeven, even, no

What am I suppose to do
When the best part of me was always you and
What am I suppose to say
When I’m all choked up and you’re okay

I’m falling to pieces, yeah
I’m falling to pieces
———————————-

Oh dear, you look so lost
Your eyes are red, the tears are shed
This world you must have crossed, you said…
And you said, you don’t know me
And you don’t wear my chains, oh yeah…

I think I need a sunrise
I’m tired of Sunset
I hear it’s nice in the summer
Some snow would be nice, oh yeah
———————————-

I close both locks below the window
I close both blinds and turn away
Sometimes solutions aren’t so simple
Sometimes goodbye’s the only way

And the sun will set for you
The sun will set for you
And the shadow of the day
Will embrace the world in grey
And the sun will set for you
———————————-

I don’t know what’s worth fighting for
Or why I have to scream.
I don’t know why I instigate
And say what I don’t mean.
I don’t know how I got this way
I know it’s not alright.
So I’m breaking the habit,
I’m breaking the habit
Tonight

Clutching my cure
I tightly lock the door
I try to catch my breath again
I hurt much more
Than anytime before
I had no options left again

I’ll paint it on the walls
‘Cause I’m the one that falls
I’ll never fight again
And this is how it ends
———————————-

I said  all I need
Is the air I breathe
And a place to rest
My head

Do you think you can find it?

———————————-

When will this end
It goes on and on
Over and over and over again
Keep spinning around I know that it won’t stop
Till I step down from this for good
———————————-

Alam mo namang nandito lang ako lagi, itagay naten yan

***updated 4/12/2011  Would like to share this conversation (sms) from an offline commenter. Medyo mahaba nga lang.

Monday, April 11, 2011

[Toks] 8:11 PM Wag asahang pareho ang treatment sa 2 incidents. Nung ngkasala si A, wlang gnagawang masama si B. Pero pinatawad, inunawa^t inintindi ni B. Ngkasala si B, may history si A. A is not completely absolved from fault. A cannot impose on B 2 do the same. It^s 4 A 2 undrstand B if A wants to save their love.

[tapa] 8:15 PM But A still deserves explanation lalo nat may kinalaman sa tiwala. Ang nagawang kasalanan ni A ay labas sa panibagong issue of trust.

[tapa] 8:34 PM Manong, may kulang sa kwento. Hindi s walang kasalanan si B, mas malalla nga lng ung naging kasalanan ni A. Madaming kasinungalingan si B, kahit bago pa magkasala si A. ang gustong malinawan ni A ay ang patuloy na pagsisinungaling ni B.

[Toks] 8:36 PM W8 lng ha. Meeting pako hehe

[Toks] 9:00 PM Trust is earned parekoy. It is not something owed. Neither can it be imposed. The relationship is doomed to fail if a partner is hounded by doubts. Most of all, sometimes the truth hurts. Balik ulit meeting hehe. Balikan kita ulit

[tapa] 9:06 PM Pano kung madaming beses nang nahuling nagsinungaling? Hindi ba kaylangan nang pag usapan. Ilatag lahat ng baraha nang maging malinaw?

[Toks] 9:16 PM Ano na tawag sa equipment used to separate elements/substances in a colloidal suspension? Yung pinapaikot-ikot yung test tube at maalog yung laman?

[Toks] 10:06 PM Lies beget lies parekoy. Anong goal ni A? Mas masakit lang na malaman ang extent ng kasinungalingan. Masyadong mahirap ibalik ang tiwala kapag nagkalamat na. True love na lang talaga para mabalik yun.

[tapa] 10:09 PM Mas masakit pero mas madaling magtimbang ng bagay bagay pagkatapos.

[Toks] 10:24 PM For what? Para ma-appease ang ego? Na tama ang hinala? And that it^s right to leave B just in case? Let B have her face intact. Wag ng overkill. Kasi if A truly loves B, A would have to take B as a whole, past,present and future, otherwise, it will eventually fail.

[tapa] 10:28 PM Kahiit ibig sabihin nun pauilit ulit na kasinungalingan pa ang mangyayari? Mahirap magtiwala at magbigay ng pang unawa sa taong kayang kaya kang pagsinungalingan ng nakatitig sa mata mo.

[Toks] 10:32 PM Kaya nga. Kung wala na ang tiwala, tapusin na. Kung mahal talaga, tuloy pero buong tanggapin, walang sisihan. Kung may duda parati, mahina ang pundasyon, guguho yon, di magtatagal.

[tapa] 11:02 PM Ang stand ko tapusin na. Pero parang ayaw pa ni A bumitiw. Hinihintay nya pa si B na gumawa ng paraan. Nghihintay sya ng paliwanag ni B. pero sabi ko nga mahirap intindihin ang taong ayaw magsalita at sinusumbat lng ang mga dating pagkakamali ni A. Gusto ni B instant, na parang walang nangyari.

[Toks] 11:38 PM Unless mahal pa rin ni B si A, hindi niya yun gagawin. It^s time for A to move on. Magkakasiraan lang sila lalo kapag ipilit pa. They can start anew but they need to bury the past, if not- the past will haunt them.

Tuesday, April 12, 2011

[Toks] 12:18 AM Sabihin na lang nating naglaro sina A at B. Natalo ni B si A. Gusto ni A talunin si B pero ayaw nang maglaro ni B. Kailangan nang maghanap ng ibang kalaro si A. Pero higit sa lahat, mas mainam isiping nag-enjoy pareho sina A at B sa paglalaro. Na sa mga susunod na laro, mas mag-eenjoy pa sila, maski sila man ay magkakampi o magkatunggali o maski na iba na ang kalaro nila. Hangad ko ang panalo nila pareho. Sport lang. :d

[tapa] 5:38 AM Magkaiba tlaga tayo ng stand pagdating sa kung kaylangan pang iclear ang mga bagay bago magsimula ult(o tapusin). Hehehe… Anyways, mas katanggap tanggap sa tingen ko ung huling txt mo. Masakit lng tlga pag turn mo na e saka nman ubos na pala ang oras, time is up, at ayaw na mag extend ng kalaro mo. Un siguro ang kulang ni A. Nakalimutan nyang tanungin si B kung game pa ito for another round. Pano kung hinihintay lng pala ni B na maubos ang oras para matapos n ang laro. Masaklap pero wala nmang choice kundi tanggapin. Awts… Magandang umaga manong! Nagtatae ako. Hahaha

[Toks] 6:37 AM Emo-dium haha. Pwedeng i-contest ni A ang pagkapanalo ni B, pero ang kabutihan non? Last few minutes na ng laro. Pag nafoul si B, si A may free throws. B first watches from the sidelines, but when A throws the ball, B can block it, and A may not make the shot to score. If A still manages to score, the game will be extended, but the records remain that B was fouled at the dying minutes. And if the foul made was B^s 6th, then B is out of the game! Game over!!!

enGINeer: whats wrong?!?
tapa: ewan
tapa: paggising ko na lang ganun e
tapa: hehehe
tapa: kaylangan ko lng siguro ng kausap
enGINeer: anyare?
tapa: not necessarily tungkol sa kung anuman ang gumugulo saken
enGINeer: ano nga gumugulo sa iyo?
tapa: hahaha

….

….

…

enGINeer:Do not ever think or feel you are alone. There are worse problems in the world, in varying degrees, that confronts us.

Let’s just say, we form part of the circuitry of this life. You are one of the components of what keeps this life going. If you pluck any of the components in the circuitry, one part of the circuit would go bust and may, in fact, ruin the entire circuitry.

But this life is so complex that there are buffers included in the circuitry so that the removal of any one of the components in the circuit would not ruin the entire system; or better yet, for those buffers to strengthen and reinforce the performance of the components in the system.

The mesh of life is indeed amazing!

*** sa pangalawang pagkakataon, pinangaralan na naman ako ng kuya kong to sa paraang para akong nasa Circuits class lang. next time kwento ko nman ang tungkol sa Venn diagram. lol… very appreciated manong. thanks!

Pero alam naman nating hindi lahat ng parte ng ilog ay malalim, madaming parteng mabato at malakas ang agos. Patuloy ang ilog sa pag-agos kahit pa mapa-idlip ka sa parteng mapayapa.

Hindi maiiwasang makasalubong ang malalaking bato na susubok pataubin ang bangka mo… ang bangka ninyo.

Sa mga pagkakataong nalagpasan nyo ito, hindi ba ang sarap sa pakiramdam na nakaraos kayo ng magkawak-kamay? sabi nga nila, what doesnt kill makes you stronger. lahat ng pagsubok na matagumpay na nalagpasan ay nagdadagdag ng kulay at tibay sa buhay. Ganun sana…
Masarap sana kung handa din ang kasama mong sumagwan upang labanan ang pwersa ng tubig, tumulong upang mabalanse ang lahat nang hindi tuluyang mapataob basta-basta. Pero pano kung sa tuwing makakasalubong na ang rapids, ay napapakapit na lang sya sa bangka? susukatin ang dami ng tubig na pumapasok? bibilangin ang butas kung saan sumisirit ang tubig? hayyyy… mahirap sumagwan mag-isa, pero mas mahirap kung pareho kayong sumasagwan sa magkaibang direksyon. walang malinaw na patutunguhan.

Pagkatapos ng unos, isang mapayapang araw. Malalim na tubig.Oras ulit upang mamahinga.ilapag ang sagwan, at muling namnamin ang kapayapan. O oras na upang iwan bangkang binutas na ng pagsubok upang di na tuluyang masira’t malubog sa susunod na paglusong?

at tinotoo nga po nya…

Ang totoo nyan, yung coffee painting talaga ang original, ginaya ko lang ang pose

Isang taon na nga mula nang gumawa ako ng account ko sa dito sa wordpress. Target ko nung umpisa at least isang post kada Linggo. Natupad ko un nung mga unang buwan ng pagbblog. Sa pagiging active ko sa bloggging noon, madami akong nakilala. Naging mga kakulitan sa ym at idinagdag sa FB. May mga nakilala ng personal at naging kaibigan.

Sa grupo ng mga bloggers na nakasama ko sa inuman nang sinabit ako ng “pinsan” kong blogger (lima sila kaya medyo napipi ako nun at humihingi ako ng paumanhin kung di ako nagpakilala  agad ng maayos), sa nanong bantay ni Lapu-lapu, sa mga nakasama kong kumain ng alimango’t tempura sa seaside nung birthday ko— si pinsang blogger slash legal adviser na hindi pa din nabibigay ang librong pa-birthday daw nya, sa ate-atehan kong hindi ako pinasalubungan ng camel na walang goiter sa batok (sya din ang taga-bura ng mga mukha sa tuwing magpopost ako ng mga pics), si mojacko na nagpa-pizza nung birthday nya at laging ipinamamalita na payat na sya, at sa butiking kuripot na malakas palang kumain at magaling sa photoshop— sa diwatang madaldal na hindi nagpapatalo na sinamahan akong mamili ng pastel, durian, marang at magosteen na pasalubong at sa mga kwento nyang halos buntong-hininga lang ang pagitan. Maraming maraming salamat.

Hindi ko man napangatawanan ang regular na pag-uupdate ng blog, regular pa din akong bumibisita sa mga bahay ninyo. Nagsimula ako bilang blog-reader/hopper, kaya siguro mas madalas pa akong pakalat-kalat sa bahay ng iba kesa gumawa ng sariling post ( o excuse lang daw sa katamaran ko gaya ng ibinibintang saken ng diwatang gala? ahahaha! ) Basta sa lahat ng mga nakasalamuha ko  at sa mga mapapadaan pa sa blog-hay na to maraming-maraming salamat, ganun din sa mga inaakyat-bahay ko nang di nila nalalaman. Salamat sa inspirasyong hatid ninyo sa akin. Hindi ko na kayo mababanggit isa-isa, itatag ko na lang sa fb.

Madami pa sana kong gustong makilala sa personal na blogger kaso likas na yata saken ang pagiging ilag sa mga bagong kakilala…  Panawagan pala sa mga uuwi dyan ngayong taon, pasalubungan nyo ko at siguradong kahit sa airport pa lang ay pupuntahan ko na agad kayo. hehehe…

*** Espesyal na pasasalamat sa gumawa ng coffee painting version ng gravatar ko. Galing-galing naman.  Salamat

Ilang falls at bundok na din ang napuntahan ko at isa ko sa mga nauunang maglakad. Pero ngayon pa lang yung totoong mountain climbing. May trail naman kaya hindi ka mahihirapang sundan ang guide kahit pa napakabilis nya. Bago pa kami umabot sa first stop over ay ramdam ko na ang pagod. Backpack na puno ng damit at pagkain at may nakasabit pang  isang litro ng tubig, Flashlight at apat na litrong tubig sa kanan, at tent nman sa kaliwa.  Ang laking pagkakamali ko na isang 4L na tubig ang binili ko para sa amin ni gf.  Mas maiging tig-iisang litro or 1.5 litrto na lang sana para naisiksik sa mga bag namin. Ang hirap umakyat ng paa lang ang ginagamit at pang-balanse lang ang kamay imbes na pang hatak sana sa katawan. Halos mabasag na yung dala kong galon ng tubig kakahampas tuwing aakyat sa matarik na trail. Ganun din yung tent, halos mapunit na yung case. Umabot naman sa lagpas kalahati bago ako tuluyang sumuko sa mga bitbit ko. Nakiusap ako sa isa kong kasama na sa kanya muna yung tent.Kahit ilang stop over kami at ilang minuto din ang mga pahinga, halos sumuko din ang mga binti ko. Hindi ko na halos maihakbang, parang naninigas na at hindi ko makontrol paangat. Yun ang unang pagkakataon na narasan ko yun. Akala ko hindi ko na kakayanin pang umakyat ng mas mataas at matarik pa. Habang tumataas kami ng tumataas ay patarik ng patarik ang daan at wala na ang mga batong pwedeng pakunan ng bwelo, puro lupa na lang kaya mas matinding kapit at pwersa sa binti at paa.

Nang malapit na kami sa tuktok at huling stop over na para magpahinga, tanaw na tanaw na ang bayan at mga syudad sa Batangas, parang christmas lights! Kaya mas nagkaron ng lakas para sa huling leg ng akyat. Pinauna na ko ng guide sa pag akyat sa natitirang ilang metro pero mas matarik pa. Dalawang beses akong nadulas at dumausdus  pababa. Walang makapitan dahil puro talahib na lang ang nandun at mamasa masang lupa. Natakot kaming lahat dahil nasa mataas na bahagi na kami, kaya nagpasya silang umikot sa kabila para i-check kung mas ok ang daan sa kabila. Mas malayo at mas matalahhib perro mas ok ang daan dun. Habang ako naman ay pinilit na lang umakyat dahil mas mahirap bumababa sa kinalalagyan ko nun.

Nakarating kami sa tuktok mga pass 10Pm na, naliligo sa sariling pawis, madungis at puro putik.  Nag-set up agad ng tent para makapagbihis at makapagpahinga sandali bago magluto ng hapunan. Pagkatapos kumain ay konting inuman at bonding pa kasama ng barkada at mga bagong kaibigan hanggang ala-una ng madaling araw at kinabukasan na kami nakapaglibot.

Nakakapagod at nakakatakot na pag-akyat pero eto ang mga tanawin mula sa tuktok ng Mt. Makulot at katabi nitong bundok na kung tawagin ay Rockies.

Sunrise in Mt. Makulot (Medyo makulimlim...)

Mt. Makulot Summit

To Rockies from Camp Site

Rock Climbing in Rockies

On Top of Rockies

Aerial shot? Parang Turtle yung Island :D

Kunwari di ako natatakot...

Naghahapunan kami nila Kuya, ate at bunso habang nanonood naman sila Tatay at Nanay (Lolo at Lola) ng TV nang biglang magtahulan ang mga aso namin. May bisitang dumating.

Galing ng Maynila si Kuya Anjo, pinsan namin sa side ni Papa. Pinapasundo daw kami ni Mama at miss na miss na daw kami. Matapos ang halos isang buwan nila Mama at Papa na magkasama sa Maynila, magkikita-kita na ulit kami.

Kinumusta ni Nanay ang kalagayan ni Mama. Mmaayos naman daw sabi ni Kuya Anjo. Natuwa kami sa narinig naming yun kaya lalo pa naging excited sa pagbyahe kinabukasan. Pero iba nman ang reaksyon ni Nanay, parang malungkot. Naisip ko baka nangungulila lang din sya sa anak nya.

Bi-byahe kami bukas. Kinakabahan ako. Naalala ko pa nung una kaming magbyahe nila Mama at bunso papuntang Maynila para magbakasyon. Palibhasa’s di sanay sa byahe,  halos bumaliktad ang sikmura ko at simutin lahat ng laman sa sobrang pagkahilo. Ipinagbalat ako ni Mama ng dalanghita, piniga-piga nya ang balat para lumabas ang amoy at inilapit sa ilong ko. Malaking tulong yun sa akin nakakabawas sa pagkahilo. Lima hanggang anim na oras na ganun ang tagpo sa bus. Bago pa makarating ng Maynila ay daig ko pa ang lantang gulay. Ganito na naman panigurado bukas, kaso nga lang wala si Mama na magtatalop ng dalanghita. Di bale, magkikita kita naman kami pagkatapos.

Sept. 27, 1995

Mga alas otso kami ng umaga lumuwas. Kaming magkakapatid,  kasama si Nanay at si Kuya Anjo.  Excited ang lahat,si ate nagbaon pa ng nilagang itlog baka daw kami gutumin sa byahe.  Nung una’y ayos pa naman ako. Sight-seeing sa mga bukiring nadadaanan. Pero sa bawat pagpreno ng bus ay sumasabay sapag-ikot ang sikmura ko. Unti-unting umikot ang paningin. Bumigat ang pakiramdam. Walang epekto ang bonamine. At inilabas ko lahat ng kinain. HIndi lang pala ko ang ganun, pati si Nanay, duet kami.

Pasado alas dos na nang makarating kami ng Maynila, at dahil sabik kaming makita si Mama, napagkasunduan na naming dumerecho sa Chinese General Hospital.

Halos isang buwan na din syang naka-confine doon mula nang ilipat sya ng ospital ni Papa mula sa probinsya. Kahit nung nasa ospital pa sya sa probinsya ay di namin sya nadalaw. Bawal daw ang bata sa ospital.

Maliit ang ospital sa probinsya at hindi matukoy ang sakit ni Mama, kung kayat mismong doktor na ang nagsabing mas makakabuti kung madadala si Mama sa Maynila para masuri ng mga espesyalista. Humingi ng tulong si Papa sa Mayor para sa ambulansya, pero sa kasamaang palad ay walang available nung araw na yun. Ayaw nang ipagpaliban pa ni Papa, ang paglipat ng ospital. Kaya minabuti na lang nyang bumili ng folding bed at magrenta ng jeep para madala agad si Mama sa Maynila. Hindi naging maganda ang unang tagpo sa ospital, palibahasa’y naka-tsinelas at nakapambahay lang si Papa,  hindi agad inasikaso. Isipin mo ang anim na oras na byahe at sa jeep pa. Awang-awa ako kay Papa nung kinukwento nya yun.

Narating namin ang ospital katirikan ng araw. Sinita kami ng guard na naka-duty, may kasungitan sya. “Hindi pa oras ng dalaw, alas tres pa.” Wala kaming nagawa kundi maghintay sa lilim ng maliit na puno sa may gilid. Parang countdown naming hinintay bawat segundong lumipas.  Ano ba naman ang ilan pang minutong ipaghihintay kumpara sa pinagdaanan namin sa halos anim na oras na  byahe at ilang linggong di pagkikita.  Ilang saglit na lang, nasa loob lang ng ospital na yun si Mama at hinihinaty kami.

Alas tres impunto, pinapasok naman kami ng wala nang tanong-tanong. Nauna sa paglalakad ang pinsan ko at si kuya, at bago pa man kami makarating sa kwarto papalabas na sila. “Nakauwi na daw sila Mama” salubong ni kuya na nakangite.  Lahat ng pagod, gutom  at kaba biglang nawala napalitan ng pananabik  sa narinig naming yun. Lahat nakangite. Nabuhayan  ng loob. Sabay sabay kaming naglakad papalabas  nang tanungin kami ulit ng guard. Nagtaka siguro na kakapasok lang namin ay palabas na agad.

“Sino bang  hinahanap  nyo?”…  “Si Ligaya S_______ po”…

“Ahhh wala na…  nakaburol na sa Tondo.”

Madaling araw ng araw na yun pumanaw si Mama.

Sa probinsya ako ipinanganak at nagkaisip bago kami lumuwas ng Maynila n0ong 12 taon ako. Tuwing buwan ng Mayo, basta bago sumappit ang tag-ulan, nakaugalian namin nila mama kasama ng mga kapatid ko ang pagtatanim ng mga gulay sa likod bahay. Kami nila kuya ang gumagawa ng balag para gapangan ng mga gulay, si mama, ate at bunso ang nagpupunla. May taga-bomba sa poso at tagabuhat ng balde para ipandilig sa mga bagong punla. Madami kaming tanim lagi sa likod bahay, patani, bataw, sitaw (hindi po ung mahahabang sitaw to), sigarilyas, kardis  (ilocano yan, di ko lam sa tagalog e) singkamas (namumunga po ang singkamas), talong na bilog, okra, gabi, sili, syempre di mawawala ang kamote. Kung may bakanteng lote sa probinsya panigurado may nakatanim na kamote.

Green-thumb daw si Mama, madaling makapagpatubo at palago ng halaman. Kung puno ng gulay ang likod bahay, puno nman ng mga halamang ornamental ang harap. Bihira sya magtanim ng namumulaklak. Kadalasan mga malalagong dahon-dahon lang. Bago pumasok sa eskwela, toka toka kaming magkakapatid ng gawain. Trabaho namin ni bunso ang pagdidilig ng mga halaman sa umaga. Si kuya ang taga-igib ng tubig para sa kusina, medyo malayo samen ang poso. Si ate naman ang nagwawalis ng bakuran. Habang si Mama naman naghahanda ng almusal.

Madami din kaming alagang hayop. Aso, baka, manok, baboy. Tipikal na probinsya. Ung baka, hindi kami ang nag-aalaga, pinapapastol un sa iba. Wala kaseng mag-aasikaso. Hati-hati din ang trabaho sa pag-aalga ng mga baboy at manok. Ung manok mga gala lang un walang kulungan, pero kilala namin bawat isa. Ung pinakaninuno ng mga manok namin may pangalan din, Banggangok, un ang tawag ni Mama. Maalaga si Mama sa mga hayop. Natutulog sya sa bakanteng kulungan ng baboy tuwing may bagong panaganak. Nakahiwalay kase ang mga piglets sa inahin. Isa-isa nyang nililipat sa kulungan ng inahin ang mga piglets para sumuso, isa-isa din nya itong ililipat sa kabilang kulungan pagkatapos. Ganun sya katutok sa mga alaga nya. Madalas din maririnig mo syang kinakausap ang mgat ito, pati din pala halaman binubulungan din.Yung aso nman, kung sino ang nakatokang magligpit ng kinainan sya din ang magpapakain. Siguro halos sampo ang aso namin nun. Di ko alam kay Mama kung bat andami. May isa pa nga kaming aso ipinangalan nya sa kanya. Loyal ung aso na yun, mahigpit na bantay. Pareho ni Mama. Strikto.

Meron kaming maliit na parang kubo sa tapat ng bahay sa bandang kusina. Mula sa malalaking sanga ng camachile ang ginawa naming poste at  kawayan naman ang papag. Lumang yero  ang bubong.  Dahil si kuya ang pinakamatanda sa aming magpipinsan, sya ang nagpaalam sa Lolo para sa mga kawayan na puputulin. Tulong-tulong kaming magpipinsan sa pagbuo nun. Natulog kami dun kinagabihan ni kuya kahit walang dingding. Binalot lng namin un ng mga sakong pinagtagpi-tagpi na madalas ginagamit na pansapin kapag nagbibilad ng palay. HIndi pinayagan yung iba nming pinsan na duon din matulog dahil malamig. Kinabukasan nagising na lang ako na nasa kwarto na sa loob ng bahay.  Hindi ko namalayan, lumabas pala si Mama nung madaling araw para silipin kami ni kuya.  Mula pagkabata pala may pagkamantika na ko matulog. Di man lang ako nagising nung binuhat ako ni Mama, namamaluktot na daw kase ko sa ginaw.

Masarap magluto si Mama. Paborito naming magkakapatid ang “inalseman”, ilocano version nya ng sinigang. Parang sinigang kase maasim, nilalagyan ng sampalok pero hindi masabaw, mas madaming gulay kesa sa karne at higit sa lahat, bagoong-isda ang panimpla. Lagi kaming sabay-sabay kung kumain. Bawal piliin  ang gulay kase kung kung hindi, sya mismo ang magsasandok at ilalagay sa plato mo. Number one rule pa naman sa bahay ang bawal tumayo sa hapagkainan hanggat hindi nauubos ang laman ng pinggan. Isa pang ulam na hinahanap-hanap ko ung diningdeng. Sitaw, saluyot, bulaklak ng kalabasa at kung anu-anong pang mga gulay na pinagsama sama. Pinakuluan sa tubig at tinimplahan ng bagoong-isda,  may sahog na inihaw na bangus, at may sawsawang bagoong at kalamansi na may sili. Bihira na ko makakain nito ngayon.

Bago pa matapos  ng Eat Bulaga, pinapatay na ni Mama ang TV.  Oras na para matulog ang mga bata. Kaming dalawa un ni bunso. HIndi ko na mabilang kung ilang beses akong nagtulug-tulugan noon para lang di mapagalitan. Inggit na inggit habang nakikinig sa mga pinsan kong naglalaro sa labas. Di ko na din maalala kung anong iniisip ko para mas mapabilis ang pagtakbo ng oras. Hirap na hirap akong matulog sa tanghali noon, kaya ang ginagawa ni Mama, susuklay-suklayin nya ko, bubunutin ang mga patay na buhok. Ilang minuto lang tulog na ko.

Ganito kami noon.

Tapos nagkatinginan kami ni bunso, hirit nya sana  ibalik din nila yung Okatokat! hahaha! Si Rona! (played by Agot Isidro, sila la ng ni Paolo Contis ang naalala ko. hehehe… si Rica pa pala.) Yung horror na palabas tuwing martes ng gabi pagkatapos ng mga teleserye nila. nagkatawanan na lang kami. pati araw at timeslot, naalala namin. duwag ako sa mga katatakutan na palabas, pero ung okatokat? hahaha! talagang inaabangan namin.

Dito na namin inalala pa ung ibang palabas dati na sabay sabay namin pinapanood. ang teleserye nun 2 lang pagkatapos ng balita. ngaun, puro teleserye na. Inisa isa namin alalahanin ni bunso ang mga palabas after ng mga drama series.

Lunes- Palibhasa Lalake! Sinong bestfriend mo duon. nyahahaha! naalala ko pa si Tikboy. Martes ung Okatokat. Tapos Wednesday ung Okidok? e kelan ung Home Along da Riles? Kase pag huwebes Maalala mo kaya e. Tapos ung Byernes ung laging pinapalitan, naging Super Laf-in naging Tagalog movies, alam ko byernes din dati ung tagalized na  go go Power Rangers!.  Hahaha! Ang sarap balikan.

So ngayon, anong araw ang Home along d riles? Nyahahaha! Di ko maalala. Kahit si bunso di din maalala. Ang di ko makakalimutan, masaya naming pinapanood ng sama sama mga yan. Nakakamiss.